كن » ؛ ( وَتَمَسَّكْ بِحَبْلِ الْقُرْآنِ وَاسْتَنْصِحْهُ ، وَأَحِلَّ حَلَالَهُ ، وَحَرِّمْ حَرَامَهُ ، وَصَدِّقْ بِمَا سَلَفَ مِنَ الْحَقِّ ) . در واقع امام عليه السلام نخست توصيه‌اى كلى دربارهء تمسك به قرآن فرموده و سپس آن را با سه جمله شرح مىدهد : اوّل اينكه گوش جان به نصايح قرآن بسپارد و اندرزهايش را استخراج كرده به آن عمل نمايد . دوم اينكه حلال و حرامش را به رسميت بشناسد ؛ يعنى به آن عمل كند و هرگز از آن منحرف نشود . سوم اينكه آنچه در قرآن دربارهء اقوام پيشين آمده از عوامل پيروزى و شكست و مجازات‌هاى الهى نسبت به اقوام سركش و گنهكار را مورد توجّه قرار دهد و از آنها عبرت بگيرد ، زيرا هدف قرآن تاريخ‌نويسى يا داستان‌سرايى نبوده ، بلكه اين بوده كه آيندهء مسلمانان را در آيينهء تاريخ گذشتگان به آنان نشان دهد همان‌گونه كه قرآن مجيد مىفرمايد : « « لَقَدْ كانَ في قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِأُولِي الْأَلْبابِ ما كانَ حَديثاً يُفْتَرى » ؛ به‌راستى در سرگذشت آنها عبرتى براى صاحبان انديشه بود اينها داستان دروغين نبود » . « 1 » جملهء « وَصَدِّقْ بِمَا سَلَفَ مِنَ الْحَقِّ » در واقع اشاره به تصديق عملى است يعنى حقايقى كه از احوال گذشتگان و سرنوشت اقوام پيشين به دست مىآيد را مورد توجّه قرار ده و از آن درس بياموز و عمل خود را با آن هماهنگ ساز . در دومين دستور به سراغ وضع دنيا مىرود و مىفرمايد : « از حوادث گذشتهء براى باقيمانده وآينده عبرت‌گير ، چراكه بعضىازآن شبيه بعضى ديگراست وپايانش به آغازش باز مىگردد و تمام آن متغير و ناپايدار است » ؛ ( وَاعْتَبِرْ بِمَا مَضَى مِنَ الدُّنْيَا لِمَا بَقِيَ مِنْهَا ، فَإِنَّ بَعْضَهَا يُشْبِهُ بَعْضاً ، وَآخِرَهَا لَاحِقٌ بِأَوَّلِهَا ، وَكُلُّهَا حَائِلٌ « 2 »

--> ( 1 ) . يوسف ، آيهء 111 ( 2 ) . « حائل » از ريشهء « حَوْل » و « حَيْلُولة » به معناى چيزى كه در ميان دو چيز حاجب و مانع مىشود و نيز به‌معناى تغير و تبدل آمده و در عبارت بالا معناى دوم اراده شده است ؛ يعنى نعمت‌هاى دنيا دائماً در تغيير است